ΖΩΗ

Τα αρχαία χωριά στους βάλτους!

Καλύπτουν χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Photo Credit The Sandstorm Magazine/Flickr

Οι δύο μεγάλοι ποταμοί της αρχαίας Μεσοποταμίας, ο Τίγρης και ο Ευφράτης, οι οποίοι έχουν τις πηγές τους στα βουνά του Ταύρου στη νότια Τουρκία, διασχίζουν τη Συρία και εισέρχονται στην απέραντη έρημο του Ιράκ.

Πριν εκβάλουν στον Περσικό Κόλπο, οι ποταμοί χωρίζονται σε δεκάδες μικρά κανάλια δίνοντας ζωή σε μια τεράστια πεδιάδα στο νότιο Ιράκ.

Εκεί σχηματίζουν αυτό που κάποτε ήταν το μεγαλύτερο οικοσύστημα υγροτόπων της Δυτικής Ευρασίας, καλύπτοντας περίπου 20.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Photo Credit www.guidestar.org

Σε αυτήν την τεράστια εύφορη περιοχή, ο πολιτισμός γεννήθηκε πριν από περίπου 5.000 χρόνια. Οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες εμφανίστηκαν, οι πόλεις αναπτύχθηκαν και εξελίχθηκε το εμπόριο και οι πολύπλοκες κρατικές γραφειοκρατίες.

Αφού οι Σουμέριοι και οι Ακάδιοι εξαφανίστηκαν, μερικοί από τους απογόνους τους συνέχισαν να ζουν στα βαλτόνερα των καναλιών. Πρόκειται για Άραβες, οι οποίοι ονομάζονται Marsh ή Ma’dan.

Photo Credit Salim Virji

Κατά τη διάρκεια των αιώνων, αυτοί οι άνθρωποι ανέπτυξαν μια μοναδική κουλτούρα με επίκεντρο τους φυσικούς πόρους των βάλτων.

Μεγάλο μέρος αυτού του αρχαίου τρόπου ζωής καταστράφηκε τη δεκαετία του 1990, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν αποστράγγισε τα έλη και εκτόπισε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που ζούσαν εκεί.

Photo Credit Tor Eigeland

Τα απομονωμένα χωριά των Ma’dan είναι διάσπαρτα σε όλη τη βλάστηση και η πρόσβαση σε αυτά γίνεται μόνο με βάρκες. Κατασκευάζονται είτε στην ύπαιθρο, είτε σε πλωτές τεχνητές νησίδες από στρώματα καλαμιών και λάσπης.

Τα σπίτια τους είναι φτιαγμένα με καλάμια των βάλτων όπου ζουν, και ονομάζονται mudhif. Μια τυπική καλαμένια κατοικία είναι συνήθως λίγο μεγαλύτερη από δύο μέτρα πλάτος και περίπου έξι μέτρα μήκος.

Οι Ma’dan εκτρέφουν βουβάλια νερού, τα οποία είναι σημαντικά για το γάλα τους, το κρέας, αλλά και για την κοπριά, η οποία αποτελεί σημαντική πηγή καυσίμων.

Photo Credit Tor Eigeland

Καλλιεργούν επίσης ρύζι, κριθάρι, σιτάρι και κεχρί. Κάποιοι ακολουθούν μια νομαδική ζωή και μετακινούν τα βουβάλια τους γύρω από τα έλη και ανάλογα με την εποχή.

Ορισμένοι είναι επαγγελματίες ψαράδες και είναι χαρακτηριστικό ότι το 60% όλων των ψαριών που έχουν αλιευθεί στα εσωτερικά ύδατα του Ιράκ προέρχονταν από αυτά τα έλη.

Photo Credit Hassan Janali

Αλλά όλα άλλαξαν στη δεκαετία του 1990. Μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, ο Σαντάμ Χουσεΐν άρχισε να αποστραγγίζει τα έλη σε μια προσπάθεια να εξαφανίσει τους Σιίτες αντάρτες που είχαν επαναστατήσει κατά του καθεστώτος του, αλλά και σαν συλλογική τιμωρία για ολόκληρο τον πληθυσμό που τους είχε φιλοξενήσει.

Εκτελώντας τη διαταγή του Σαντάμ, οι μηχανικοί άρχισαν να σκάβουν νέα κανάλια για να αλλάξουν τη ροή των ρεμάτων, εκτρέποντας τα νερά τους μακριά από τα έλη, προκαλώντας ανεπανόρθωτη ζημιά στους τεράστιους και πλούσιους υγροτόπους.

Επιπλέον, ο ιρακινός στρατός έκαψε πολλά χωριά και ανάγκασε τους κατοίκους να βγουν από τους βάλτους. Μέχρι τις αρχές του αιώνα, εκτιμάται ότι το 90% των ελών είχε εξαφανιστεί. Οι Άραβες Marsh, οι οποίοι αριθμούσαν περίπου μισό εκατομμύριο στη δεκαετία του 1950, μειώθηκαν σε μόλις 20.000.

Μετά την ήττα του Σαντάμ το 2003, μερικοί από αυτούς επέστρεψαν στον τόπο τους και κατέστρεψαν τα φράγματα και τα δίχτυα, τα οποία είχαν δημιουργηθεί για να μπλοκάρουν τα ποτάμια.

Η τότε προσωρινή κυβέρνηση μαζί με τις υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών και των ΗΠΑ ξεκίνησε επίσης έργα για την αποκατάσταση των ελών. Μέσα σε λίγους μήνες, οι υγρότοποι άρχισαν να αναπτύσσονται και μέχρι το 2008, είχαν αυξηθεί σε ένα ποσοστό που έφτανε το 75%.

Ωστόσο, η ξηρασία που ακολούθησε και η συνεχιζόμενη εκμετάλλευση του νερού των ποταμών από την Τουρκία, τη Συρία και το Ιράν έχουν μειώσει την ποσότητα νερού που φτάνει στο Ιράκ, με αποτέλεσμα τα έλη να έχουν μειωθεί και πάλι σε μέγεθος, όπως φαίνεται και στην παραπάνω δορυφορική εικόνα.

Photo Credit  Tor Eigeland

Ένας μεγάλος αριθμός Αράβων Marsh ζουν τώρα σε στρατόπεδα στο Ιράν, όπου οι προοπτικές τους είναι πολύ καλύτερες από το να παραμένουν στα έλη χωρίς υγειονομική περίθαλψη και περιορισμένη παροχή τροφίμων και νερού.

Η ζωή στους βάλτους ήταν ανέκαθεν σκληρή και πολλοί κάτοικοι, ιδιαίτερα οι νέοι, είχαν ήδη φύγει στις πόλεις κατά τη διάρκεια των καλών εποχών  στις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Πηγή: Amusing Planet / Επιμέλεια Snoopit24

Advertisements

Κατηγορίες:ΖΩΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Tagged as: , , , ,

Αν έχετε κάποιο σχόλιο να κάνετε, γράψτε το...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.