ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Σ΄ αυτές τις λίμνες δεν θα θέλατε να κολυμπήσετε

Και σε μερικές άλλες ούτε να σταθείτε στην ακτή!

Οι λίμνες μπορεί να σας θυμίζουν παραθεριστικές εκδρομές ή οικογενειακές διακοπές. Όμως, δεν έχουν όλες τους τη γοητεία εκείνων με παραλίες και δέντρα.

Ορισμένες λίμνες μπορούν να προκαλέσουν τον θάνατο σε όποιον σταθεί στην ακτή τους είτε λόγω όξινου νερού είτε ηφαιστειακών αναθυμιάσεων. Κάποιες άλλες έχουν τόσο υψηλές συγκεντρώσεις αερίων, που μπορεί να εκραγούν.

Κρατήρας Ιτζέν (Ijen), Ινδονησία

Το ηφαίστειο Καουάχ Ιτζέν έχει τη μεγαλύτερη όξινη λίμνη στον κόσμο, με το νερό της να παίρνει μια φωτεινή τυρκουάζ απόχρωση και να είναι πιο επικίνδυνο από το οξύ της μπαταρίας.

Το θείο μέσα στον κρατήρα πιάνει φωτιά, όταν έρχεται σε επαφή με τον αέρα. Κι αυτό δημιουργεί ένα μοναδικό φαινόμενο, καθώς τα αέρια καίγονται με έντονη μπλε φλόγα.

Λαγκούνα Καλιέντε (Laguna Caliente), Κόστα Ρίκα

Το ηφαίστειο Πόας έχει δύο λίμνες. Η μία, που ονομάζεται Μπότος, βρίσκεται σε έναν αδρανή κρατήρα, που δεν έχει εκραγεί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το μέρος είναι ευχάριστο, με καθαρό νερό, που περιβάλλεται από καταπράσινο δάσος.

Η άλλη λίμνη, η Καλιέντε, είναι πολύ διαφορετική, καθώς θεωρείται μία από τις πιο όξινες στον κόσμο. Μπορεί να δημιουργήσει όξινη βροχή, αλλά και όξινη ομίχλη, επηρεάζοντας τους ανθρώπους ακόμη κι όταν δεν βρίσκονται στην ακτή της.

Η Λαγκούνα Καλιέντε δεν προσεγγίζεται εύκολα. Το Πόας είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της Κόστα Ρίκα.

Λίμνη Νύος (Nyos), Καμερούν

To 1986, σημειώθηκε έκρηξη στη λίμνη Νύος, η οποία προκάλεσε το θάνατο σε 1.700 ανθρώπους, ενώ ένα σύννεφο αερίου εξαπλώθηκε σε περίπου 25 χιλιόμετρα από την ακτή. Η έκρηξη συμβαίνει όταν διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα σε βαθιές λίμνες ξεσπά λόγω της αλλαγής της πίεσης. Αυτή η έκρηξη δημιουργεί ένα μεγάλο σύννεφο διοξειδίου του άνθρακα, το οποίο προκαλεί ασφυξία σε άνθρώπους και ζώα.

Μια άλλη λίμνη του Καμερούν, η Μόνουν (Monoun), εξερράγη το 1984. Τριάντα επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν. Και οι δύο λίμνες αποτελούν σήμερα χώρο επιχειρήσεων άντλησης αερίου, που προορίζονται να αποτρέψουν μελλοντικά προβλήματα. Η λίμνη Μόνουν είναι ασφαλής, επειδή όλο το αέριο έχει αφαιρεθεί, ωστόσο οι εργασίες συνεχίζονται στη μεγαλύτερη λίμνη Νύος.

Λίμνη που βράζει, Δομινίκα

Η λίμνη στο νησί της Καραϊβικής είναι μια φουμαρόλη, μια τρύπα στον φλοιό της γης, που έχει πλημμυρίσει από τις βροχές και τροφοδοτείται από δύο μικρά ρεύματα. Το νερό θερμαίνεται από υποβρύχια λάβα και αέρια από κοντινό ηφαίστειο. Οι επιστήμονες έχουν μετρήσει θερμοκρασίες 82 με 92 βαθμούς Κελσίου στις ακτές της, όμως δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν μέτρηση από το κέντρο της.

Η λίμνη είναι δημοφιλής προορισμός για πεζοπόρους, οι οποίοι πρέπει να περπατήσουν αρκετές ώρες, για να φτάσουν στον χώρο. Αυτή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη που βράζει, στον κόσμο. Η πιο μεγάλη είναι η Frying Pan (Τηγάνι), στη Νέα Ζηλανδία. Ενα σύννεφο ατμών αιωρείται πάνω από τη λίμνη και τα βάθη της.

Λίμνη Κίβου (Kivu), σύνορα Κονγκό με Ρουάντα

Η έκταση της λίμνης Κίβου εκτιμάται σε περισσότερα από 2.590 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μέγιστο βάθος της φτάνει τα 457 μέτρα. Οι επιστήμονες έχουν βρει στοιχεία, τα οποία δείχνουν ότι εκρήξεις συμβαίνουν σ΄ αυτή μία φορά τη χιλιετία. Λόγω της ποσότητας του διοξειδίου του άνθρακα αλλά και του μεθανίου, μία έκρηξη θα ήταν πιο καταστροφική σε σχέση με τα θλιβερά γεγονότα στη δεκαετία του 1980 στο Καμερούν.

Εταιρείες ενέργειας εξάγουν το μεθάνιο από τη λίμνη για χρήση ως καύσιμο. Ωστόσο, υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με το αν η εξόρυξη θα διαταράξει την τρέχουσα ισορροπία πίεσης που κρατά τα θανατηφόρα αέρια στα βαθιά. Στο Κονγκό, η ανάγκη για ενέργεια προκειμένου να τονωθεί η οικονομική ανάπτυξη, καθιστά τα αέρια της Κίβου ελκυστική πηγή παρά τους κινδύνους.

Κιλοτόα (Quilotoa), Εκουαδόρ

Η λίμνη σχηματίστηκε τον 13ο αιώνα μετά από μια τεράστια ηφαιστειακή έκρηξη. Είναι γνωστή για την τυρκουάζ απόχρωση του νερού της. Η προσέγγισή της Κιλοτόα είναι αρκετά δύσκολη, καθώς βρίσκεται σε μια τραχιά περιοχή περίπου 3.800 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Οι περισσότεροι άνθρωποι επισκέπτονται τη λίμνη ως μέρος μιας πολυήμερης διαδρομής μέσα από τις γύρω ορεινές περιοχές.

Μερικά από τα μονοπάτια γύρω από τη λίμνη Κιλοτόα υποφέρουν από διάβρωση, οπότε η πτώση είναι ένα πρόβλημα. Επίσης, λόγω της υψηλής οξύτητας, δεν υπάρχει καμία υδρόβια ζωή. Το νερό δεν είναι πόσιμο, αλλά οι συμβουλές για μπάνιο στη λίμνη είναι αντιφατικές. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι το κολύμπι είναι επικίνδυνο λόγω της οξύτητας, ενώ άλλοι λένε ότι οι ψυχρές θερμοκρασίες σε αυτό το υψόμετρο βλάπτουν τους κολυμβητές πριν το νερό προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά. Οι τουρίστες μπορούν να κάνουν μια κρουαζιέρα με κανό ή καγιάκ.

Όρος Ρενιέρ (Mount Rainier), Ουάσιγκτον, ΗΠΑ

Η λίμνη του κρατήρα κοντά στην κορυφή του Όρους Ρενιέρ καλύπτεται πάντα από χιόνι και πάγο. Η λίμνη προσεγγίζεται μέσα από ένα ταξίδι σε μια σειρά από σπήλαια, τα οποία μπορούν να αποβούν θανατηφόρα, επειδή φιλοξενούν θύλακες επικίνδυνων αερίων, όπως το διοξείδιο του άνθρακα, διοξείδιο του θείου και υδρόθειο. Οι επιστήμονες που προσπαθούν να χαρτογραφήσουν το σύστημα των σπηλαίων, φέρουν ειδικό εξοπλισμό παρακολούθησης των αερίων, ώστε να αποφεύγουν δυνητικά θανατηφόρες καταστάσεις.

Το θειικό οξύ που δημιουργείται στη λίμνη, τρώει κυριολεκτικά τον ηφαιστειακό βράχο του βουνού. Γιατί θα μπορούσε κάποιος να έρθει σε έναν τέτοιο αφιλόξενο χώρο; Το Όρος Ρενιέρ είναι δημοφιλές σε αλπικούς ορειβάτες, οι οποίοι συχνά καταφεύγουν στις σπηλιές, όταν υπάρχει κακοκαιρία. Εκτός από τους ηφαιστειολόγους και τους εξερευνητές, τα σπήλαια προσελκύουν επίσης επιστήμονες που θέλουν να δουν τι μικροβιακή ζωή ζει σε αυτό το σκληρό περιβάλλον. Μία από τις θεωρίες είναι ότι οι μορφές ζωής εδώ είναι παρόμοιες με τη ζωή σε άλλους πλανήτες.

Λίμνη Καρατσέι (Karachay), Ρωσία

Η λίμνη Καρατσέι στα Ουράλια Όρη είναι το πιο μολυσμένο μέρος στη γη, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Worldwatch, που εδρεύει στην Ουάσινγκτον. Τα απόβλητα από μια κοντινή πυρηνική εγκατάσταση μεταφέρθηκαν στη λίμνη στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τα επίπεδα ακτινοβολίας ήταν τόσο άσχημα, που στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όποιος βρισκόταν στην ακτή της, θα μπορούσε να ζήσει μόνο για περίπου 60 λεπτά!

Σε μια προσπάθεια ελέγχου των ραδιενεργών ιζημάτων, οι αρχές άρχισαν να γεμίζουν τη λίμνη με τσιμέντο. Το έργο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 και φαίνεται ότι ήταν κάπως επιτυχημένο. Στα κοντινά κέντρα πληθυσμού παρατηρήθηκε μείωση των ασθενειών, οι οποίες οφείλονται στην ακτινοβολία και των γενετικών ανωμαλιών, ενώ το νερό στα ποτάμια καθάρισε. Ωστόσο, ένα σχέδιο που εξετάζει τα τοπικά υπόγεια ύδατα βρίσκεται ακόμη στο αρχικό στάδιο, ενώ τμήματα της λίμνης, αν και σε μεγάλο βαθμό σφραγισμένα με σκυρόδεμα, παραμένουν εξαιρετικά μολυσμένα.

Πηγή: Mother Nature Network / Επιμέλεια Snoopit24

Advertisements

1 reply »

Αν έχετε κάποιο σχόλιο να κάνετε, γράψτε το...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.