DESIGN

Ρούχα από γάλα!

Το προϊόν είναι πολυτελές και κοστίζει λίγο φθηνότερα από το μετάξι.

Υπολογίζεται ότι στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης περίπου 88 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων φτάνουν στις χωματερές ετησίως. Αυτό αντιστοιχεί, κατά μέσο όρο, σε 170 κιλά ανά άτομο. Όμως, τι θα μπορούσε να συμβεί εάν οι επιστήμονες μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα ορισμένα από τα απόβλητα σε χρήσιμα προϊόντα;

Σύμφωνα με τα στοιχεία, σημαντικό ποσοστό των απορριμμάτων είναι τα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Το φιλανθρωπικό ίδρυμα του Ηνωμένου Βασιλείου WRAP, που βοηθά άτομα και οργανισμούς να μειώσουν τα απόβλητα, λέει ότι το 20% των εκτιμώμενων 1,7 εκατομμυρίων τόνων ετήσιων αποβλήτων, που δημιουργούνται στη Βρετανία, είναι γαλακτοκομικά προϊόντα! Στη δεύτερη θέση έρχονται τα κρέατα και στην τρίτη, τα ψάρια.

Ωστόσο, η μεταμόρφωση των γαλακτοκομικών προϊόντων σε ένα νέο υλικό είναι εφικτή. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τις ίνες, που μπορούν να περιστρέφονται και να υφαίνονται, για να δημιουργηθούν υφάσματα.

Ο Μπέντα Ρίκλιν (Beda Ricklin) είναι διευθύνων σύμβουλος της «Swicofil», μιας εταιρείας νήματος και ίνας που εδρεύει στην Ελβετία, η οποία πουλάει ίνες γάλακτος που παράγονται από κατασκευαστές στην Κίνα. Λέει ότι οι ίνες γάλακτος είναι ένα «πολύ απαλό προϊόν», το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για ρούχα που φοριούνται κολλητά με το δέρμα, όπως είναι οι κάλτσες και τα εσώρουχα.

Ο Ρίκλιν δηλώνει ότι οι κάλτσες από ίνες γάλακτος είναι πολύ ωραίες όπως εκείνες από κασμίρ ή από μετάξι.

Οι ίνες γάλακτος δεν είναι κάτι καινούργιο. Χρησιμοποιήθηκαν για είδη ένδυσης και οικιακής χρήσης στις δεκαετίες του 1930 και 1940 ως υποκατάστατο του μαλλιού. Αργότερα, συνθετικά υλικά όπως το νάιλον, έγιναν πιο δημοφιλή.

Οι ίνες γάλακτος ανήκουν σε μια κατηγορία τεχνητών ινών, γνωστών ως αναγεννημένες πρωτεϊνικές ίνες. Είναι φτιαγμένες από την πρωτεϊνική καζεΐνη, η οποία διαχωρίζεται από το ξινόγαλα. Η καζεΐνη διαλύεται με διάλυμα και κατόπιν, «περνά» μέσα από μια συσκευή που μοιάζει με το τηλέφωνο του ντους, για μια παραγωγή μακριών νημάτων. Αυτά τεντώνονται, θερμαίνονται και υφίστανται χημική επεξεργασία, για να αυξήσουν τη δύναμη και τη σταθερότητά τους.

Στο παρελθόν, χρησιμοποιήθηκαν δυσάρεστες χημικές ουσίες, όπως η φορμαλδεΰδη, για την ενίσχυση των ινών. Σήμερα, οι περισσότερες ίνες γάλακτος αναμειγνύονται με το χημικό ακρυλονιτρίλιο, το οποίο είναι επίσης το κύριο συστατικό του ακρυλικού νήματος.

Οι ίνες που πωλούνται από τη Swicofil, έχουν λάβει τη διεθνή πιστοποίηση Oeko-Tex Standard 100, που σημαίνει ότι είναι απαλλαγμένες από διάφορες χημικές ουσίες, οι οποίες είναι επιβλαβείς για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Σύμφωνα με τον Ρίκλιν, η ίνα έχει περιορισμένη αγορά λόγω του κόστους της. Για σύγκριση, ο πολυεστέρας κοστίζει περίπου από ένα έως δύο δολάρια το κιλό, ενώ οι ίνες γάλακτος από 25 μέχρι 35 δολάρια το κιλό, αν και είναι φθηνότερες από άλλες πολυτελείς ίνες, όπως το μετάξι.

Στη Γερμανία, ένας παραγωγός ισχυρίζεται ότι έχει αναπτύξει μια τεχνική για τη δημιουργία ίνας γάλακτος, η οποία χρησιμοποιεί μόνο φυσικά συστατικά.

Η μικροβιολόγος, σχεδιάστρια μόδας και ιδρύτρια της «Qmilk» Άνκε Ντομάσκε (Anke Domaske) είχε ενδιαφερθεί για τις ίνες γάλακτος, όταν ο πατριός της ανέπτυξε αλλεργίες μετά από μια διάγνωση καρκίνου. Αγωνίστηκε να βρει ρούχα που θα μπορούσε να φορέσει.

Η Ντομάσκε αναζητούσε ένα απαλλαγμένο από χημικά φυτοφάρμακα προϊόν. «Όταν πρωτάκουσα για τις ίνες γάλακτος, ενθουσιάστηκα, επειδή το γάλα είναι φυσικό και υγιές», ανέφερε. «Αλλά όταν ανακάλυψα ότι η διαδικασία κατασκευής χρησιμοποιεί πολλά χημικά προϊόντα, απογοητεύτηκα».

Η Ντομάσκε τόνισε ότι η διαδικασία που ανέπτυξε, δημιουργεί μία ίνα που είναι «τόσο φυσική, που μπορείτε να τη φάτε»! «Είναι αντιβακτηριακή, επιβραδυντική στη φωτιά και μπορεί να πλυθεί στους 60 βαθμούς Κελσίου», σημείωσε.

Οι ίνες της «Qmilk» παράγονται με απορρίμματα από γερμανικά γαλακτοκομεία. «Στη Γερμανία, πάνω από δύο τόνοι γάλακτος σπαταλώνται κάθε χρόνο, επειδή δεν είναι κατάλληλοι για κατανάλωση από τον άνθρωπο», είπε η Ντομάσκε.

Σύμφωνα με την ίδια, ένα κιλό ινών γάλακτος μπορεί να φτιάξει περίπου έξι μπλουζάκια, ενώ δύο τόνοι αρκούν για να δημιουργηθεί ένα μπλουζάκι για κάθε άτομο στην Αμερική, παρότι η εταιρεία της παράγει αυτή τη στιγμή μόνο φορέματα.

Από την πλευρά της, η Κέι Πολίτοβιτζ (Kay Politowicz), συνιδρύτρια του Σχεδιασμού Περιβάλλοντος για τα Κλωστοϋφαντουργικά Προϊόντα (TED) στο Κολέγιο Τεχνών του Τσέλσι στο Λονδίνο, τονίζει ότι «οι νέες ίνες πρωτεΐνης πρόκειται να είναι μια μεγάλη προσθήκη στον κόσμο της βιωσιμότητας».

Πηγή: Phys.org / Εικόνες Pixabay

Advertisements

Κατηγορίες:DESIGN

Tagged as: , , ,

Αν έχετε κάποιο σχόλιο να κάνετε, γράψτε το...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.